Evert van Hemert (1952 – 2022)

Evert van Hemert (1952–2022)

Van Hemert was zeventien jaar toen hij zijn eerste kunstwerkje, netjes ingelijst, verkocht. Na een baan als eerste mannelijke bejaardenverzorger in Haarlem en een loopbaan in de reclame, is hij vanaf zijn vijfentwintigste als zelfstandig kunstenaar werkzaam geweest. Zijn opleiding aan de Gerrit Rietveld Academie heeft tien minuten geduurd, compleet autodidact dus, en dat heeft hem veel gebracht.

“Als kunst je grote liefde is, is het helemaal niet erg om daar 365 dagen per jaar mee bezig te zijn”, was een uitspraak van hem. Hij vond dat er collega’s waren met meer talent, maar door hard te werken en kritisch op jezelf te zijn kun je ver komen. Hij gaf nooit les en nam slechts een paar opdrachten aan, puur omdat hij de mensen die het vroegen aardig vond.

Hij was schilder en beeldhouwer: door zijn sculpturen is hij het meest bekend geworden. Zelf voelde hij zich meer schilder, omdat voor hem daar de uitdaging zat. Hij had exposities op meer dan honderd plekken over de wereld.

Het werk dat nu bij Galerie ZZEE hangt, getuigt van zijn liefde voor de zee. Toen hij nog in Haarlem woonde, klom hij op het dak van zijn gekraakte bollenschuur om de zee te zien. Toen de maestro zich in Kolderwolde vestigde, waren er regelmatig tochtjes naar Julianadorp om de zeelucht op te snuiven en de hond uit te laten.

Harlingen heeft als Elfstedenstad ook één van zijn Aukjes, staande op het Frankereind nabij de drie bruggen. Deze elfstedenbeeldentocht heeft hij geschonken: elf bronzen beelden van royale schaatsende dames op een cortenstalen sokkel, daar waar de weg het water kruist aan de beroemde route.

In Kolderwolde, waar hij meer dan twintig jaar heeft gewoond, staat nog een beeldenroute: de “Famkes fan Kolderwolde”. Elf beelden, zomaar langs de doorgaande weg, allemaal met hun eigen verhaal.